Tjakka! 1


nlpplank Of ik nog een opleiding wilde volgen, vroeg mijn baas tijdens mijn POP-gesprek. Zelf had ze net een NLP-training afgerond en misschien dat dit wel iets voor mij was, aangezien ik nog wel eens “probleempjes” heb met mijn negatieve houding en overal iets achter zoek.Ik vraag me af wat ze daarmee bedoelt, maar laat het maar gaan. Mij leek het wel wat, dus begin maart ging ik vol goede moed naar de eerste NLP training. Bij binnenkomst waren er al een aantal dames en heren aanwezig. Na een voorstelronde en het uitwisselen van de beleefdheden ging het “open frame” van start. Elke trainingsdag is dit een onderdeel en de aanwezigen kunnen hier iets vertellen. Nu ben ik niet zo’n held om daar te gaan zitten maar ben wel altijd erg nieuwsgierig naar andermans lief en leed en heb daar natuurlijk ook altijd een mening over. Zoals degene die daar als eerste gaan zitten en gelijk hun hele hebben en houwen op tafel leggen, onder het motto: ik ben heel zeker en doe dit even. Daarnaast heb je natuurlijk ook nog de trainers. Zo heb je een vrouw die ik vanaf dag 1 Brigitte noemde (omdat ze net Brigitte Kaandorp is) en meneer Mooi (niet omdat hij zo mooi is maar om het feit dat bij alles wat er wordt verteld, hij op een hele lage, irritante, monotone stem “mooooooi” zegt. Dan zitten er achterin de zaal ook nog 2 dames van de NLP op een stoel te observeren, tenminste daar ga ik van uit dat ze dat doen. De enige taak die ze volgens mij hebben is het uitdelen en weer inzamelen van de naambordjes, ik zeg: belangrijke taak! Maar eerlijk is eerlijk, mochten ze er voor betaald worden dan hebben de naamborddames een relaxed baantje.

Maar goed, terug naar de training. Brigitte en meneer “mooi” geven ons dagelijks allerlei informatie en daarna gaan we in groepjes aan de slag en dan ligt de nadruk er op: wat voel je in je lijf? Vandaag staat er weer zo’n mooie oefening op het programma. Na deze oefening komen we allemaal weer bij elkaar voor de nabespreking. Wat doet dit met je lijf en hoe voelt het? Ik denk na en kom tot de conclusie dat ik helemaal niets in mijn lijf voel. Nou ja, misschien dat ik wel trek heb, maar dat zullen ze wel niet bedoelen. Ik luister naar mijn medecursisten en ja hoor, iedereen voelt natuurlijk wat in zijn lijf, behalve ik. Ik steek ook gewoon mijn vinger omhoog joh, dat ik het ook zo’n mooie ervaring vind, kan mij het schelen! “Mooooooi”….. zegt meneer “mooi”.

En net op het moment dat ik denk dat ik het ergste gehad heb, stappen we over op “NLP in beweging…”. Kijk daar ben ik dus niet zo van he…. Ik ga er van uit dat het een beetje yoga, mediteren enzovoorts inhoudt, dus ik denk maar zo: ik pak wel een matje en ga een tijdens de yoga mijn boodschappenlijstje voor morgen liggen maken, geen probleem. Helaas had de speciaal hiervoor ingehuurde trainer (jawel, we zitten inmiddels op nummer 5) een iets andere versie in gedachte. We moesten op handen en voeten gaan zitten en ons gezicht ontspannen en dan heel hard schudden met je hoofd en brrrrrrrrrrr, roepen. Ik kijk nog even op, ik zal het wel verkeerd gehoord of begrepen hebben, of beter nog: een leuke grap! Wat schetst mijn verbazing: werkelijk iedereen (behalve ik dan) staat als een malloot met zijn hoofd te schudden en roept een soort lokroep of zo. Ik sta serieus met verbazing rond te kijken. De twee naamborddames die normaliter achterin de zaal zitten, hebben de dag van hun leven want zij mogen vandaag ook mee doen. Een van de twee ligt naast me mee te blaten en zegt: ik hoor je helemaal niet. Eh…. Ja! En dat wou ik ook graag zo houden!

Oke, we houden vol. Volgende oefening. We gaan in groepjes het liedje, ja u hoort het goed, “Berend Botje” zingen op een bepaalde emotie. Zo gaat er een groepje (we hebben het nog steeds over volwassen mensen he), het liedje op een boze manier zingen, de andere groep op een verdrietige manier, enz. Stel je voor: er zitten serieus 7 mensen op de grond heel boos Berend Botje te zingen. Hoe is dit mogelijk? De bedenker van deze training is echt goed! Hij lacht zich natuurlijk helemaal het lazarus. Reken uit, 25 man keer 3.000 euro = 75.000 euro. Je laat ze een lokroep doen op handen en knieën, daarna een of ander kinderliedje zingen in verschillende emoties, je gooit elke dag een “frame” open waar iedereen even kan vertellen hoe erg het toch allemaal is en hij zit thuis: ching, ching, kassa! Op het moment dat ik dit overdenk hoor ik in de verte meneer “mooi” alweer roepen: “mooooooi”! Ja, begrijp ik!

En ja, dan gebeurt er ’s middags het onvermijdelijke…. Ik word aangesproken door een van de naamborddames achterin de zaal dat ik me buiten de groep plaats, niet eerlijk ben naar mezelf, loop te manipuleren, een negatieve houding heb, ik zit in de weerstand noem maar op. Eh, ja….. daarvoor zit ik hier ook, maar ik geloof niet dat het al zijn vruchten begint af te werpen……

Afijn, na een “goed” gesprek gaan we er weer positief tegenaan! Volgende onderdeel is het “swissen”. Brigitte en meneer “mooi” leggen uit hoe je een vervelend beeld in je hoofd met je ogen dicht voor je moet halen en daar een positief beeld overheen moet schuiven en hup, probleem opgelost! Wat is dit nu weer voor belache……. Oh, nee. Ik ging er positief tegenaan en zou meedoen met de groep. Dus, ik bedoel, gaan we doen! Nou dat vervelende beeld had ik zo verzonnen (mezelf liggend op een matje een lokroep nabootsend, ook wel NLP in beweging genoemd). Oke, het andere leuke plaatje erbij (wijntje, kaasje, bootje….), hoppa. Ik ben er klaar voor. Mijn medecursist vertelt met een zwoele stem dat ik het vervelende beeld voor me moet halen en in de hoek het positieve beeld moet zetten. Dan telt ze: 1, 2 en roept : Ssssssswiss! Potverdomme zeg, ik krijg dat vervelende beeld niet weg en zie mezelf nog steeds op dat achterlijke matje liggen. En erger nog, ik hoor op de achtergrond ook steeds “mooooooi……”. Na 3 keer oefenen vraagt mijn medecursist of het is gelukt. Wat denk je zelf, natuurlijk niet, denk ik. Tuurlijk, roep ik, geen probleem. Prachtig zeg dat dit zo kan! Eigenlijk ben ik er wel klaar mee met deze onzin en bij thuiskomst weet ik niet wat ik hier nu mee moet. Ik ga er ook zo slecht van slapen, want elke nacht spookt alles door mijn hoofd en krijg het er niet uit ook. Na weer een nacht slecht slapen besluit ik de volgende dag me af te melden via een van mijn medecursisten. Probleem opgelost!

Helaas, een half uur later gaat de telefoon en belt een van de naamborddames en vraagt naar de reden van mijn afwezigheid. Na een “goed” gesprek stap ik ‘smiddags toch maar op de fiets en sluit weer aan bij de groep.

Ik luister naar alle verhalen en hoop dat er eindelijk eens een oefening komt waar ik normaal aan mee kan doen. En jawel hoor, mijn gebeden worden verhoord. Die middag is er een opdracht die op mijn lijf is geschreven: maak per groep een lijst met “zeikzinnen”. Kijk, dat is meer mijn ding! Hoeveel wil je er hebben? Ik overweeg nog even om een eigen vel te vragen, maar denk opeens aan het groepsgevoel. Een van de dames pakt de stift en ik loop gelijk leeg: “Het zal wel weer aan mij liggen, ik heb er de energie niet voor, ik sta ook altijd in de verkeerde rij bij de kassa, daar word je toch moe van, morgen wordt het weer rotweer, ik ben er klaar mee….” Ik kan nog wel uren doorgaan. God, wat ben ik trots op mezelf! Ik heb echt actief meegedaan in de groep.

Maar goed, we zijn weer klaar met een blok, dus afsluiten die handel en naar huis. Brigitte en meneer “mooi” bedanken ons weer voor de aandacht en vragen ons “goed” afscheid van elkaar te nemen. “Goed” afscheid? Hoe doe je dat? Ik roep heel hard: joeptoedeledokie, steek mijn hand op en ga er van door. Ik kijk nog even om en zie iedereen met elkaar kussen, omhelzen, huggen noem maar op…. Oke, …… bedoelen ze dat met “goed” afscheid nemen? Wat een overdreven gedoe.

Na een aantal weken rust staat blok 3 van de NLP voor de deur en het is al betaald….. dus vol goede “tegenzin” weer naar de NLP training. Deze keer beter voorbereid dan vorige keren, want de temazepam ligt voor dit blok al klaar op mijn nachtkastje! Zal mij deze keer niet gebeuren dat ik weer nachten lig te malen over de NLP training. Ik moet eerlijk zeggen de eerste dagen vielen me dit keer mee. Geen gekkigheden, best mooi verhalen van mensen en …. ook niet onbelangrijk…. af en toe voelde ik me zelfs ontspannen!

Dag 3 verliep eventjes anders. Tijdens een oefening moet ik met mijn gedachte naar een gevoel van liefde. Oke, denk ik, ik doe mijn man wel of mijn kinderen, makkie! Opeens bedenk ik me: weet je wanneer ik ECHT liefde voelde? Toen ik uiteindelijk, na jaren proberen zwanger te raken, met de maxicosie met daarin mijn dochter Sabine uit het ziekenhuis kwam en spontaan de tranen opkwamen. Mijn schoonvader keek mij verbaasd aan en vroeg me wat er was. En toen zei ik spontaan: ik ben gewoon supergelukkig! Shit, even terug naar het nu, zit ik hier gewoon te janken? Ja dus, die komt binnen! Wegstoppen die handel! Adem in, adem uit. Oke ben er weer, geen gekkigheid. Uiteindelijk weer de groep in en lekker de aandacht op de ander. Daar vertelt er iemand een mooi verhaal wat me eigenlijk ook wel weer raakt. Naar boven kijken was het geloof ik he, dan kun je het tegenhouden! Bijna weg gelukkig, even slikken, oke. Nee zeg, wat denk je wat er gebeurd? Zet die malloot (meneer Mooi) het nummer op van Claudia de Brij “mag ik dan bij jou?” Dan doe je het er toch om? En dan breek ik! Wegrennen is nog de enige optie. Op de gang kom ik een van de naamborddames tegen. Ze probeert een goed gesprek te starten (iets met rapport), maar ik wil gewoon NU kappen, naar huis, weg! Uiteindelijk krijgt ze me toch wel weer een soort van rustig. Ik wil naar huis maar heb daarvoor toch echt mijn tas nodig en die ligt in de zaal. Ik loop de zaal in en bedenk: nu mijn tas pakken en weggaan is ook wel weer een ding denk ik, val ik weer zo op he… dus ga maar weer zitten.

Die middag gaan we over naar ons ‘huiswerk’. Opdracht was het maken van je doel en belemmering op een houten bordje. Ik heb het de avond ervoor nog echt serieus gemaakt ook moet ik zeggen. Dus ook echt over nagedacht he! 2 smileys getekend, tekst erbij! De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik het inkleuren thuis even heb uitbesteed, maar goed, je hebt niet voor niets kinderen toch? Ik zit er helemaal klaar voor! Dus kom mijn huiswerk maar controleren Brigitte! Maar nee, dat doet ze dus niet! Ik spreek haar aan en druk het bordje onder haar neus en wijs haar er op hoe goed ik bezig ben geweest. Want laten we eerlijk zijn, ik dacht die avond ervoor een vrije avond te hebben en zij roept opeens iets over een bordje. Dan mag ik er ook wel even de aandacht voor toch? “Goh, ik heb je zo wel een keer gezien” is de enige reactie die ik op mijn bordje krijg als ze mijn getekende “weerstandsmiley” ziet. Meer reactie komt er ook niet want het blijkt dat we die plank gaan doormeppen i.p.v. je verhaal erachter vertellen. Ja, doei, ik ben Emile Ratelband niet met zijn tjakka! Daar is ie weer hoor de weerstand! Ga ik niet doen! Voor de derde keer tijdens deze training heb ik de neiging om weg te lopen en nu echt niet meer terug te keren!

Ondertussen staat iedereen al in een kring en luistert naar de uitleg van meneer “mooi”. Ik probeer ondertussen mijn vluchtroute te bepalen maar het gordijn is hermetisch afgesloten en die 2 naamborddames zitten er als een soort bodyguards voor. Vluchten is dus geen optie. Ja en dan sta je daar in die zaal met zijn allen en dat gebeurt er toch wel iets kan ik je vertellen. De twijfel slaat toe. Zal ik het dan maar gelijk doen, dan ben ik er vanaf of wachten of….pfff. Shit kan ik maar even aan iemand vragen hoe dit technisch werkt en wat er achter zit. Uiteindelijk sta ik daar dan toch in het midden van de kring. Mijn hart klopt ongeveer mijn keel uit en ik probeer mezelf maar op te peppen. Hoewel, volgens mij ben ik alleen bezig te overleven en te blijven ademen, maar dat terzijde. Ik loop een “soort” zelfverzekerd naar mijn plankje en probeer dat ding door te meppen. Oke, hij gaat niet door, heb ik dat? Waar ik normaliter de handdoek in ring gooi (lees wegloop) ben ik blijkbaar weer opnieuw begonnen want ik sta weer overeind en denk bij mezelf: “het zal mij toch godverdomme niet gebeuren dat ie nu niet door gaat”. Ik wil eigenlijk ook wel die knuffel van Brigitte en meneer Mooi! Want ja, die krijg je hoor als je je plankje doorslaat! Ik sta voor mijn plank en wat denk je: nee zeg, sla ik ‘m toch gewoon doormidden! Roep ik nu heel hard “kut !”? Ja, dat roep ik volgens mij. Oh ja, even mijn knuffels ophalen! Ik bedenk me later dat normaal gesproken ik zou denken, tuurlijk gaat dat bordje bij mij weer niet door. Sta ik voor gek dan, ik ga het niet nog een keer doen. Maar blijkbaar heb ik het dus wel gedaan en is het gelukt. Misschien heeft “je ervoor openstellen” er toch iets mee te maken? De dag er na, je zult het niet geloven, ik weet eigenlijk zelf ook niet meer hoe ik er ben gekomen, zat ik opeens op die fucking kruk! Moet niet gekker worden, het lijkt er zelfs een beetje op dat ik aan het doorslaan ben. En waar ik normaal gesproken de hele dag bezig ben met mijn omgeving wat zij allemaal wel niet van mij denken en constant probeer mijn tranen in te houden, laat ik nu gewoon mijn tranen de vrije loop. Eigenlijk durf ik wel hardop te zeggen dat ik nu eindelijk eens alleen met mezelf ben bezig geweest. Kan het nog mooier?

nlpans2nlpansnlpremco

Ja! Dat kan. Het mooiste komt namelijk nog. Eind van het 3e blok wordt het weer traditioneel afgesloten met de woorden: neem even “goed” afscheid van elkaar. Voor ik er erg in heb sta ik iedereen te omhelzen. De mensen waar ik de afgelopen dagen mooie gesprekken mee heb gehad en waaruit blijkt dat ook zij “gedoetjes” hebben loop ik naar toe en omhels ze en dat voelt eigenlijk best lekker! Niet gedacht dat meneer Mooi en Brigitte dit bij mij los kunnen maken (ja ja, ik weet het, ik heb het zelf gedaan, meneer en mevrouw de cursusleider!)


Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Een gedachte over “Tjakka!

  • Marjan Feelders

    Wat een lef, Wen, dat je dit zo open en oprecht durft op te schrijven ! Ik kreeg soms kippenvel, moest soms lachen om je manier van schrijven en had soms een brok in mijn keel … Heel bijzonder en wat een prachtige foto van jou en Brigitte xxx