Handige harry


Vandaag heel erg verwend…. want het was zoals elk jaar weer secretaressedag. Nu heb ik een hele nauwkeurige baas die secretaressedag nooit zal vergeten, dus dat scheelt. Hoewel ik er wel bij moet zeggen dat ik het wel standaard elk jaar in zijn agenda zet met een stuk of drie uitroeptekens erachter, maar dat terzijde. Het was nogal een grote bos en ik was op de fiets maar ze moesten natuurlijk wel mee naar huis. Nu heb ik wel een fietstas maar daar waren de bloemen te groot voor. Dan maar in mijn hand, je bent handig of niet. Dit was natuurlijk geen probleem. Om over de snelweg te komen moet ik over een brug, er is ook een lift maar ik ga gewoon met de roltrap met mijn fiets want ik ben ervaren. Doe dit al jaren dus geen probleem. Nu is het wel zo dat ik dit nog nooit met een grote bos bloemen erbij in mijn hand heb gedaan, maar daar dacht ik verder niet aan. Ik ga de roltrap omhoog, zet mijn stuur scheef, voor zover dat gaat met één hand. Tot zover gaat het prima, tot halverwege de trap. Mijn stuur van mijn fiets draait weer recht en mijn fiets valt naar beneden. Ik probeer nog heel charmant de fiets op te vangen maar in plaats daarvan val ik zelf mee. Maar….. ik hou natuurlijk wel mijn bloemen vast. Ik bedenk halverwege mijn val dat er misschien nog wel mensen achter mij staan met of zonder fiets. Dat wordt dus domino als er erg veel staan. Ik kijk om en ja hoor, best wat mensen. De eerste is een jongeman ook met een fiets. Het gaat snel maar ik hoor hem zeggen: ” ik heb de fiets en jou ook hoor, geef je bloemen en sta maar op”.  Ik geef hem de bloemen en strompel overeind. Hoe gênant kan het zijn…… Ik pak mijn fiets weer over en boven duw ik mijn fiets naar de zijkant. Ik hoor een hoop geratel, die is niet echt meer als nieuw denk ik… De jongeman in kwestie geeft mij mijn bloemen. Ik bedankt hem hartelijk met een rood hoofd en ga er van uit dat hij doorrijdt zodat ik even kan bijkomen van deze vertoning. Maar wat schetst mijn verbazing, hij zet zijn eigen fiets neer en gaat mijn fiets repareren zodat ik weer verder kan fietsen. Hoe lief kun je zijn zeg. Na hem nogmaals bedankt te hebben fietst hij weg en ook ik stap met mijn pijnlijke lijf van de val op mijn fiets. Ik kom aan de andere kant van de brug en zie de roltrap naar beneden. De jongen die mij net heeft geholpen ziet mij en knikt vriendelijk naar me. “Ik ga wel met de lift deze keer” zeg ik tegen hem…..  Thuisgekomen zie ik dat mijn enkel dik is en mijn knie begint ook allemaal kleuren te vertonen. Maar….. mijn bloemen staan prachtig.

Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *